News
Band
?nihihu?
History
Galerie
Mp3
Lyrics
 
Press
nihizone
Links
Kontakt
Press   > "nihihu" Review by Wojciech Ossowski @ heavymotyl.pl
---------------
 
"nihihu" Review by Wojciech Ossowski @ heavymotyl.pl
Płytę rozpoczyna kompozycja, znana już ze składanki Sorbski Spirit. Ta frapująca kompozycja, która wystawia zarówno kompozytorowi jak i wykonawcom najwyższą notę, zadziwia zmiennością wszystkich swych elementów. Rozpoczyna się mrocznymi akordami, niepokojącymi i stwarzającymi odpowiednią, groźną atmosferę. Muzyka rodem z najlepszych horrorów, których akcja dzieje się w jakichś mrocznych zaułkach… trudno nazwać to piosenką, to muzyczny obraz odwołujący się do wyobraźni.
Forma kolażu, patchworku, w którym łączą się ze sobą i następują po sobie fragmenty, śpiewane, recytowane, mówione, instrumentalne. Oprócz „industrialnych” szmerów, ostre, twarde riffy gitarowe, growlujący wokal… Je kelko nohow to domowa nowelka, a gdy po 4 minutach do tego
wszystkiego dołącza saksofon, zaplątany w gęste brzmienie, opowieść
osiąga swój punkt kulminacyjny. Tak na dobrą sprawę, do końca nie nabrała ona tempa, nie zbliżyła się nawet do zwyczajnej piosenki. Je Kelko nohow od pierwszej nuty nie daje nam odetchnąć – gdy w środku mrocznych riffów, nagle odzywa się „kretyński” chórek śpiewający swoje „tralala” czy w innym miejscu niespodziewanie plumka elektronika udająca harfę, wiemy, że to utwór, którego nie da się opowiedzieć mając za punkt wyjścia normalną narrację, tu rządzi logika snu, w którym mogą
się dziać rzeczy najróżniejsze i które we śnie nikogo przecież nie dziwią.
Nie znam niestety serbskiego, by podążyć za tekstem i sprawdzić, czy moje doznania słowa mogą potwierdzić,…
Drugi, „Outer Illness, more mischief, już od początku zapowiada inne podejście. Zwyczajna piosenka, normalny drive, choć nastrój przypominający poprzednią kompozycję i nie dający się do końca wyprowadzić z ciemnego pokoju, w którym straszy… Potrzebna była zmiana tempa i tego, by ktoś wziął nas za rękę i poprowadził dalej, ale choć utwór pulsuje, to ma się wrażenie, że poruszamy się jak we śnie, biegnąć, ale jakby nasze nogi lepiły się do podłoża uniemożliwiając nam
szybki ruch… A w koło dźwięki jakiegoś szalonego wesołego miasteczka,czy nakręcanych zabawek, katarynek,… Skoro Carmen jest operą komiczną (pod względem formy), tę miniaturkę określiłbym jako żart muzyczny, humoreskę, ale dla ludzi o silnych nerwach.
Ambientowy początek kolejnej, What happens, przynosi ukojenie. Nie ma tu nic ze słodyczy – spokojne klawiszowe akordy kładzione na spokojna linie basu, delikatne arpeggia, choć mroczne, to jednak spokojne. Za chwilę wchodzą gitary w potężnym tutti podbudowanym klawiszem, potem pojawiają się wokalne plany, które przyprawiają o zawrót głowy– trudno opowiedzieć co, przez kolejny kwadrans się tu dzieje. Frak Zappa, to przychodzi mi na myśli, jego sposób komponowania suit, zmienność, bogactwo warsztatowa, poczucie humoru i muzyczna elokwencja.
Porzucę tu opis kolejnych utworów. Powiem, że jest ich, w sumie 5. Poza 2-gim, prawie 5-cio minutowym reszta jest o wiele dłuższa. Uważam tę płytę za niebywała. Wykracza daleko poza metalowy banał. By to napisać trzeba niezwykłej erudycji, wrażliwości, indywidualności. Gdy
usłyszałem, że formacja nie istnieje jako koncertująca, nie zdziwiło mnie to. Ta muzyka skazuje na samotność samotność niezrozumienie. To muzyka dla wybranych, ale dająca słuchaczowi tak wiele. Dawno nie słyszałem czegoś, co dorównywałoby Stonek Hajtzer.

5/5 points
Wojciech Ossowski
www.heavymotyl.pl



Nihihu (Wojciech Ossowski)

CD započina so z kompoziciju, kotraž je hižo znata ze zběrki Sorbski Spirit. Tuta frapěrowaca kompozicija, kotraž wobswědči zdobom komponistej kaž tež interpretam najwyšu notu, zadźiwuje z wotměnjawosću wšitkich swojich elementow. Započina so z ćěmnymi zatrašacymi akordami, kotrež stworja wotpowědnu hrožacu atmosferu. Hudźba, kaž pochadźa wona z najlěpšich horrorow, kotrychž jednanje wotměwa so w někajkich ćmowych puklotach…
Ćežko, to spěw mjenować, tutón hudźbny wobraz kotryž so zasměruje do imaginacije. Forma kolaže, patchworka, w kotrymž so do so zjednoćeja a jedyn po druhim wotměnjuja spěwane, recitowane, rěčane a instrumentalne fragmenty. Pódla industrialnych elementow, wótre, twjerde gitarowe riffy a morskacy (=runkswacy=growlujacy!!!) wokal… Je kelko nohow je swójbna nowelka; a hdyž so po 4 minutach k temu wšemu přidruži saksofon, zaplećeny do husteho ćežkeho cyłka, docpěje stawizna swój kulminaciski dypk. Ma so rjec, zo wona hač do kónca na tempje njepřibywa a so njepřibliži zwučenemu spěwej. Je kelko nohow nam wot prěnjeje noty njeda wotdychnyć – hdyž wosrjedź mócnych riffow so nagle zjewi chór duchachorych spěwacy swój „tralala“, abo na druhim městnje njewočakowana elektronika napodobnjowaca harfu, wěmy, zo je to wutwor, kotryž njehodźi so zapřimnyć tak, jako by měł za wuchadźišćo normalnu naraciju; tu knježi logika sona, w kotrymž móža so stawać najwšelakoriše wěcy a kotrež w sonje přiwšěm nikoho njedźiwaja.
Njemóžu bohužel serbsce, zo bych so podał do teksta a zwěsćił, hač móža słowa moje zaćišće wobkrućić…
Druhi, Outer Illness, more mischief, připowědźa hižo wot spočatka hinaši přistup. Zwučeny spěw, normalny drive, a tola atmosfera, kotraž dopomina na předchadźacu kompoziciju a so hač do kónca njehodźi wuwjesć z ćěmneje stwy, w kotrejž šeri…Běše trjeba změny tempa a někoho, kotryž by nas za ruku wzał a dale powjedł, a tola wutwor pulsěruje, zbudźi začuće, zo hibamy so kaž w sonu, běhajo, ale kaž zo byštej našej noze so za dno přilěpiłej a nam znjemóžniłej spěšny pohib… A kołowokoło zwuki někajkeho błudneho wjesołeho městačka, abo nježiwych klankow, dudlawow…Hdyž je Carmen komiska opera (pod hladanišćom formy), bych tutu miniaturku wopisał jako muzikaliski žort, humoresku; ale za ludźi ze sylnymi nerwami.
Ambientny spočatk přichodneho, What happens, přinjese pokojenje. Nima tu žanužkuli słódkosć – spokojne keyboardowe akordy kładźene na spokojne linje basa, delikatne arpeggia; zdobom ćmowe, a přiwšěm spokojne. Za chwilu zastupja gitary w mócnym tutti podkładźenym z keyboardom, po tym zjewja so wokalne rysy, kotrež dadźa hłowje mjaknyć…ćežko prajić, što so tu w zbytnej štwórć hodźinje stawa. Frak Zappa, to přińdźe mi do mysli, jeho wašnje komponowanje suitow, bohatosć dźěłarnički, začuće za humor a muzikaliska elokwenca.
Wzdam so tu wopisanja dalšich wutworow. Praju, zo je jich, w sumje, 5. Hač na druhi, přibližnje 5-minutowski, je zbytk wo wjele dlěši. Powažuju tutu CD za wurjadnu. Wona daloko překroči metalowe banalnosće. Tole skomponować je trjeba njezwučeneje zdźěłanosće, čućiwosće, indiwidualnosće. Jako sym zhonił, zo skupina njeeksistuje jako koncertowaca formacija, njeje mje to zadźiwało. Tuta hudźba pokazuje na samotnosć samotnosć njezrozumjenje. To je hudźba za wubranych, a tola słucharjej telko dawa. Dawno njejsym něčoho słyšal, štož by so runało Stoned Hajtzer.

5/5 points
Wojciech Ossowski
www.heavymotyl.pl
 

Kommentare

keine Kommentare

Kommentar schreiben

Dieser Diskussionspunkt ist geschlossen.
-
partitueren
shop
Impressum